Reverendi Patris F. Francisci De Victoria, ordinis Prædictoru[m] sacræ Theologiæ in Salmanticensi Academia quondam primarij Professoris, Relectiones Theologicæ XII, "¶ Tertia propositio, Solùm* ad uindicandam iniuriam non semp…"
author: Francisco de Vitoria
source date: 1557
edition published: 2018 (3.1-3.2)
language: en
availability: Dieses Werk bzw. dieser Inhalt wurde digitalisiert durch die Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz und steht unter einer Creative Commons Lizenz: Namensnennung 4.0 International (CC BY 4.0). This work or content, respectively, was digitized by the Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz, and is licensed under the terms of a Creative Commons Attribution 4.0 International (CC BY 4.0). Esta obra respectivamente este contenido ha sido digitalizado por la Akademie der Wiss (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0)

¶ Tertia propositio, Solùm ad uindicandam iniuriam non semper licet interficere omnes nocentes. Probatur, Quia etiam inter ciues non liceret, ubi etiam esset delictum totius ciuitatis, aut prouinciæ interficere omnes delinquentes, nec in communi rebellione liceret occidere, & perdere totum populum. Vnde pro simili facto Theodosius ab Ambrosio ab ecclesia est prohibitus. hoc enim esset contra publicum bonum, quod tamen est finis belli, et pacis. ergo etiam non licet tollere omnes nocentes ex hostibus. Oportet ergo habere rationem iniuriæ ab hostibus acceptæ, & damni illati, & aliorum delictorum. Et ex hac consideratione procedere ad uindictam, & animaduersionem omni atrocitate, & inhumanitate seclusa. In hoc enim proposito Cice. 2. Officio. [Cicero 2. Officio.] ait, quod animaduertendum est in noxios quantum æquitas & humanitas patiantur. & Salust, [Salust.] Maiores nostri religiosissimi mortales nihil uictis eripiebant, præter iniuriæ licentiam. Aliquando etiam licet & expedit interficere omnes nocentes. Probatur, Quia etiam bellum geritur ad pariendam pacem, & securitatem: sed aliquando aliter obtineri securitas non potest, nisi tollendo omnes hostes: & hoc maximè uidetur contra infideles, à quibus nunquam illis conditionibus pax æqua sperari potest. Et ideo unicum remedium est, tollere omnes, qui contrà arma ferre possunt, modò iam fuerint in culpa. Et ita intelligendum est illud præceptum Deuter. Aliâs autem in bello contra Christianos non puto quod hoc sit licitum. Cùm enim necesse sit ut ueniant scandala (ut habetur Matt. 18.) & bella inter principes, si semper uictor interficeret aduersarios omnes, esset in perniciem generis humani, & Christianæ religionis, & orbis citò in solitudinem redigeretur: nec bella pro bono publico, sed in publicam calamitatem perditè gererentur. Oportet ergo ut pro mensura delicti sit plagarum modus, nec ultrà progrediatur uindicta, in quo etiam habenda est ratio & consideratio, quòd (ut suprà dictum est) subditi non tenentur, nec debent examinare causas belli, sed possunt sequi principem suum in bellum, contenti authoritate principis, & publici consilii: unde pro maiori parte, licet ex altera parte sit bellum iniustum, tamen milites qui ueniunt ad bellum, & pugnant in bello, aut defendunt, uel oppugnant ciuitates, ex utraque parte sunt innocentes. & ideo cùm iam uicti sunt, & non est periculum ab illis, credo quòd interfici non possunt, ne unus quidem ex illis, si præsumitur, quòd bona fide in prælium uenerunt.