Relectio De Poenitentia Habita In Academia Salmanticensis, Anno M.D.XLVIII., "Quòd ſi latine vocis nullã rationem haberemus, ſi rerum item…"
author: Melchor Cano
source date: 1558
edition published: 2019-07-31
language: en
availability: Dieses Werk bzw. dieser Inhalt wurde digitalisiert durch die Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz und steht unter einer Creative Commons Lizenz: Namensnennung 4.0 International (CC BY 4.0). This work or content, respectively, was digitized by the Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz, and is licensed under the terms of a Creative Commons Attribution 4.0 International (CC BY 4.0). Esta obra respectivamente este contenido ha sido digitalizado por la Akademie der Wiss (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0)

Quòd ſi latine vocis nullam rationem haberemus, ſi rerum item consequentiam et ordinem negligeremus, etiamnum, Luthero Eraſmo que ostenderemus Græcam μετανοὶας vocem pœnam quoque ad vindictam deſignare. Cuius rei teſtimonia ſi quis à nobis requireret, nihil eſſet profecto. quod tam facile expedire possemus, niſi ad alia properaret oracio. Certè Paulum. 2. ad Corinth. 7. pro pœnitentia μετάνοια vſurpaſ ſe, vel proteruus inficiari non poterit habent enim græca in hunc modum κ᾽ γρ κατάθεον λύϖκ, μετάνοιαν εις῀ σωτιρὶαν αμεταμ῾ελκτονκατεργαξεται : hoc eſt. quæ enim ſecundum Deum triſtitia eſt, pœnitentiam in lutem non pœnitendam operatur. Quo loco ſi reſipiſcentiam vertas, ſententiam in apoſtolo falſam efficies non enim triſtitia reſipiſcentiam operatur: ſed è diuerſo resipiscentia triſtitiam: at triſtitia quæ ſecundum Deum eſt pœnitentiam hoc eſt voluntariam pœnam, [In epigrammate in occaſionis ſtatuam.] vindictamque culparum. Noſter item Auſonius loquentem pœnitentiam inducens: ſum (inquit) dea, quæ facti, non factique exigo pœnas, nempe vt pœniteat, ſic metanœa vocor. Non igitur ſiue latinè pœnitentia, ſiue græcè menanœa, nouam ſolummodo vitam: ſed & veteris odium vindictamque ſignificat. Sed ais: ſi verbum verbo reddas, μετανοία mutatatio cogitationis & mentis eſt, tranſmentatio, ſi in hunc modum loqui latina conſuetudo permitteret. Fateor equidem. At mentis mutatio eſ ſe non poteſt, niſi mens diuertat à malo, contraque accedat ad bonum. quod quia non fit greſsibus corporis, ſed affectibus animi, veterem vitam animus auerſetur oportet, cum elegit nouam: ſic enim animi mutationem recta philoſophia interpretatur: quam ſi haberent Lutherani, nihil ab illis præterea exigeremus, ſi modo haberent eam, non quam ſibi fingunt ipſi, ſed quam & verè et graphice deſcribit Ambroſius. 2. lib. de pœnitentia cap. [De pœniten. d. I. c. ſunt qui.] 10. inquiens. Facilius inueni qui innocentiam ſeruauerint, quam qui congrue egerint pœnitentiam. An quiſquàm illam pœnitentiam putat, vbi requirendæ ambitio dignitatis, vbi vini effuſio, vbi copule coniugalis vſus? Renunciandum ſeculo eſt, ſomno ipſi minus indulgendum quàm natura poſtulat, interrumpendus eſt: gemitibus, interpellandus eſt ſuſpiriis: ſequeſtrandus orationibus: viuendum ita, vt vitali huic moriamur vſui. Seipſum ſibi homo abneget, & totus mutetur: ſicut quendam adoleſcentem fabulæ ferunt, poſt amores meretricios peregre profectum, & amore abolito regreſ ſum, veteri poſtea occuriſ ſe dilectæ, quæ vbi non interpellatam mirata, putauerit non recognitam, dixerit ego ſum: responderit ille, ſed ego non ſum ego. Hanc mihi cogitationem atque animi transformationem, ſi præſtiteris, iam ego de nomine nihil moror, Illa re vera pœnitentia eſt, de qua nos in prę ſentia diſputamus.