Relectio De Poenitentia Habita In Academia Salmanticensis, Anno M.D.XLVIII., "Cum autem amicus, pœnis amici non delectetur, & alioqui etiã…"
author: Melchor Cano
source date: 1558
edition published: 2019-07-31
language: en
availability: Dieses Werk bzw. dieser Inhalt wurde digitalisiert durch die Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz und steht unter einer Creative Commons Lizenz: Namensnennung 4.0 International (CC BY 4.0). This work or content, respectively, was digitized by the Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz, and is licensed under the terms of a Creative Commons Attribution 4.0 International (CC BY 4.0). Esta obra respectivamente este contenido ha sido digitalizado por la Akademie der Wiss (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0)

Cum autem amicus, pœnis amici non delectetur, & alioqui etiam (Ariſtotele authore) pœnæ medicamenta ſint, quæ velut per contrarium dolorem: morbum pellunt ex voluptate progenitum, tertius pœnitentiæ finis eſt ſalus animi. Dolet namque pœnitens, lachrymatur & gemit, vt per huiuſmodi quaſi antidotum, morbo ſpirituali medeatur. vt Diuus Thomas tertia parte. quæ ſt. 90. art. 3. docuit, & Auguſtinus tracta. in Pſal. 57. Sed & Hieronymus in Eccleſiaſtes caput ſeptimum, inquiens. Nouit hirundo pullos de ſucco oculare chelidoniæ, & dictamum capræ appetunt vulneratæ, cur nos ignoremus medicinam pœnitentiæ propoſitam eſ ſe peccantibus? Eandem quoque ſententiam eisdem ferè verbis, Tertullianus dixit in libro de pœnitentia . Et Chryſoſt. homil. 7. ad populum Antioch. Iudices (inquit) cùm latrones ceperint, ac ſacrilegos, non quomodo ipſos meliores reddant considerant: ſed quomodo ab ipſis peccatorum pœnas exigant: Deus autem contra: quum aliquem ceperit peccatorem, non conſiderat quomodo ſupplicium ſumat, ſed quomodo ipſum corrigat. Itaque & iudex, pariter & medicus. &c. Paulus denique. 2. ad Corin. 7. triſtitia (ait) quæ ſecundum Deum eſt, pœnitentiam in salutem operatur. Quamobrem, pœnitentiæ iudicium vt amicum, ita quoque ſalutare eſt, plusquam vindicatiuum, cuius, ſcilicet, finis, non tam vindicta quàm vindicta ſalutaris eſt.