Relectio De Poenitentia Habita In Academia Salmanticensis, Anno M.D.XLVIII., "Quintũ fundamentũ , Pœnitentiæ ſacramentũ tres partes habere…"
author: Melchor Cano
source date: 1558
edition published: 2019-07-31
language: en
availability: Dieses Werk bzw. dieser Inhalt wurde digitalisiert durch die Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz und steht unter einer Creative Commons Lizenz: Namensnennung 4.0 International (CC BY 4.0). This work or content, respectively, was digitized by the Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz, and is licensed under the terms of a Creative Commons Attribution 4.0 International (CC BY 4.0). Esta obra respectivamente este contenido ha sido digitalizado por la Akademie der Wiss (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0)

Quintum fundamentum, Pœnitentiæ sacramentum tres partes habere, contritionem cordis, confeſsionem oris, ſatisfactionem operis. Quæ videlicet quaſi materia ſunt huius ſacramenti. Nam verba abſolutionis ſacerdotalis, forma ſunt, qua hoc ſacramentum perficitur. Nec me clàm eſt, Scotum in. 4. d. 14. q 4. &. d. 16. q. 1. id negare, quod nos tanquàm fundamentum iacimus, credit enim ſolam abſolutionem ſacerdotis, eſ ſe integrum pœnitentiæ sacramentum, quia ſola (inquit) ea ſignificat gratiam: solaque proinde gratiam præ ſtat, Durand. etiam in ea dem erroris naui verſatur. Qua [4. d. 16. q. 1.]tuor de cauſis dixit, contritionem & ſatisfactionem non eſ ſe huius sacramenti partes. Primam poſuit, quòd forma, id eſt, abſolutio, non applicatur niſi confeſsioni: ergo ſola cònfeſſio eſt materia, cui, ſcilicet, ſoli forma tota adiungitur, nam & rei artificialis materia ea eſt integra, cui forma integra artis admouetur. Alteram, quod contritio non eſt ſignum ſenſibile, res autem ſenſibiles sacramentorum materiæ ſunt. Tertiam, quòd attritione ſola verum, atque integrum conficitur ſacramentum, quòd ſi contritio eſ ſet huius ſacramenti pars, non poſſet alia loco illius ſubrogari. Quartam cauſam eſ ſe, eamq́ue vel maximam: quòd ſatisfactio ſit poſterior tempore, quàm abſolutio sacramentalis: ergo non eſt de integritate ſacramenti, nec enim eſt totum ſucceſsiuum, ſed permanens: quod ſuas omnes partes ſimul habere neceſ ſe eſt: cuique iam exiſtenti, ſi poſterius tempore quicquàm contingat, non eſt pars: ſed accidens rei, & confirmatur, quia tanta poteſt eſ ſe contritio, vt tota pœna remittatur, erit ergo tunc ſatisfactio ſuperflua, quare non eſt pars, nunquam enim pars ſuo toti ſuperuacanea eſt. At vero omnia hæc commentitia ſunt, nec poſ ſunt fundamentum quod iecimus infirmare, habetur enim ex Concilio Florentino, cuius autoritatem. Theologi ſanè tenere debemus: in Concilio siquidem Florentino definitur: omne ſacramentum materia formaque conſtare: & poſtea. Quartum (inquit) ſacramentum eſt pœnitentia, cuius quaſi materia ſunt actus pœnitentis: qui in tres diſtinguntur partes, cordis contritionem, oris confeſsionem, operis ſatisfactionem, forma autem, ſunt verba abſolutionis: hactenus Concilium Flor. Et Concilium Thrident. ſeſsione. 6. cap. 14. docendum eſt (inquit) Chriſtiani hominis pœnitentiam, (quam ſecundam tabulam poſt naufragium ſancti patres aptè nuncupauerunt,) non ſolùm continere ceſ ſationem à peccatis, & eorum deteſtationem, verumetiam eorundem ſacramentalem confeſsionem: itemque ſatisfactionem. Hæc Synodus Tridentina. Ratio quoque in promptu eſt. Quia cum pœnitentiæ sacramentum, quoddam iudicium ſit: eius integritas ex his omnibus conſtat, ſine quibus integrum iudicium non eſt. Sicut & proceſ ſus iudicialis multis actionibus continetur, videlicet, accuſatione, teſtimoniis, confeſsione ipſius rei, ſententia iudicis &c. Omnia hæc enim ad integrum iudicium requiſita ſunt.