Relectio De Poenitentia Habita In Academia Salmanticensis, Anno M.D.XLVIII., "Ad ſecundum argumentum certè poſ ſemus reſpondere, negando m…"
author: Melchor Cano
source date: 1558
edition published: 2019-07-31
language: en
availability: Dieses Werk bzw. dieser Inhalt wurde digitalisiert durch die Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz und steht unter einer Creative Commons Lizenz: Namensnennung 4.0 International (CC BY 4.0). This work or content, respectively, was digitized by the Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz, and is licensed under the terms of a Creative Commons Attribution 4.0 International (CC BY 4.0). Esta obra respectivamente este contenido ha sido digitalizado por la Akademie der Wiss (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0)

Ad ſecundum argumentum certè poſ ſemus reſpondere, negando maiorem, sentiunt enim plures viri docti, licitum eſ ſe, ab hæretico recipere pœnitentiam in articulo mortis: vt Petrus Paludenſ. 4. diſt. 25. q. 1. Sylueſter in verbo Confeſ ſor, primo. §. & Maioris. d. 17. & gloſ ſa extra. De ſponſalibus, capite. Non eſt vobis. Quia licet recipere baptiſmum ab eiuſmodi præciſis, cùm extrema neceſsitas cogit: vt Auguſtinus tradit, capit. Si quem forte. 24. diſtinctione. 1. Ergo & pœnitentiæ ſacramentum licet ab exciſo ſuſcipere. Huic verò loco ſolent occurrere, negando consequentiam. Quia miniſter baptiſmi eſt inſtitutus quilibet de iure diuino: quam ob rem eccleſia id tollere non poteſt. At pœnitentiæ miniſter, non eſt quilibet ſacerdos diuino iure: ſed cui eccleſia demandauerit. Quocirca ſicut poteſt committere, cui voluerit: ita & poteſt auferre. Sed hæc reſponſio non facit ſatis argumen. Primum, quia probabiliſsimum eſt, quemlibet sacerdotem in mortis articulo habère autoritatem abſoluendi iure diuino. Idque aſ ſeruit Palu. diſt. 20. q. 1. art. 2. Dur. diſtin. 19. q. 2. Capreolus eadem diſtin. arti. 3. ad quartum. Idquoque D. Thomas ſentire videtur. diſt. 19. q. 1. art. 3. q. 1. & diſt. 20. art. 1. q. 2. Atque eſt pręterea, rationi conſentaneum: quia Deus non deficit in neceſ ſariis, nullus enim prouidus gubernator in neceſ ſariis deficit ergo quemadmodum prouîdit, vt in articulo mortis, quicumque poſ ſet licite baptizare, non obſtante quacunque eccleſiaſtica cenſura & prohibitione, ita etiam cauit, vt in eodem articulo quilibet ſacerdos licitè abſolueret. Cùm vtrunque ſit ſacramentum neceſsitatis: vtrunque iure diuino præceptum. Eſt inſuper alia ratio, qua id confirmari poſsit. Quòd, autore Auguſtino quarto libro De baptiſmo contra Donatiſt. ca. 24 quod vniuerſa tenet eccleſia, semperque retentum eſt: nec à Pontificibus, aut Conciliis tempore aliquo poſt apoſtolos diffinitum: traditione Chriſti & apoſtolorum rectiſsimè creditur conſtitutum. At, quòd, quilibet ſacerdos in mortis articulo quemlibet poſsit abſoluere, ſemper in eccleſia obſeruatum eſt: nec noua aliqua hominum conſtitutione ſancitum, à Chriſto igitur, & apoſtolis eſt inſtitutum. Præterea eccleſia non poſ ſet hoc reſcindere & abrogare, ferendo, ſcilicet, contrariam legem: ergo eſt de iure diuino. Antecedens ſuadetur. Quia, ſecluſa quacunque eccleſiæ lege, talis abrogatio eſ ſet contra rectam rationem: ſi (vt verùm eſt) pœnitentia eſt ſacramentum ad ſalutem neceſ ſarium. Sic igitur rationi maximè conſentaneum eſt, quemcunque ſacerdotem in articulo mortis pœnitentiæ miniſtrum diuino iure eſ ſe conſtitutum. Quo fieri, per eccleſiæ cenſuram talem autoritatem abrogari non poſ ſe.