Ioannis Bernardi Diaz De Lvco, Decretorum Doctoris, Hispani, Episcopi Calagurritani, ac inuictissimi Romanorum Imperatoris, ac Hispaniarum regis Caroli Quinti à consiliis, Practica criminalis canonica, in qua omnia ferè flagitia, quæ à clericis committi possunt, cum eorum pœnis describuntur, "Carnificum, ſeu macellariorum, aut tabernariorum officium pu…"
author: Juan Bernardo Díaz de Luco
source date: 1554
edition published: 2021-09-29
language: en
availability: Dieses Werk bzw. dieser Inhalt wurde digitalisiert durch die Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz und steht unter einer Creative Commons Lizenz: Namensnennung 4.0 International (CC BY 4.0). This work or content, respectively, was digitized by the Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz, and is licensed under the terms of a Creative Commons Attribution 4.0 International (CC BY 4.0). Esta obra respectivamente este contenido ha sido digitalizado por la Akademie der Wiss (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0)

Carnificum, ſeu macellariorum, aut tabernariorum officium publicè & perſonaliter exercentes.

Capvt lxiii.

C lerici nominatim & tertiò moniti, vt ab huiuſmodi officiis deſiſtant, ſi non fecerint, aut officia illa reſumpſerint, coniugati omnino, non coniugati verò in rebus, & ſi omnino incedunt vt laici in perſonis, priuilegium clericale quamdiu præmiſsis inſtiterint, eo ipſo amittant. ita diſpoſitum eſt per Concilium Viennenſ. vt in Clement. j. de vi. & honeſt. cleric. Et aduerte quòd pœnam hanc incurrunt etiam clerici prædicta officia exercentes pro vtilitate dominorum quibus ſeruiunt: quia in hoc non habetur reſpectus ad eum cuius intereſt, ſed ſolùm ad eum qui talia officia exercet per ſe & publicè ſecundùm Bonifacium ibi, prope fin. poſt Paul. & Guilliel. Quem etiam ibi vide prius tenentem poſt Paul. quòd clerici puniuntur prædicta pœna, quamuis non exerceant continuè dicta officia, ſed per dilucida interualla, dum tamen eo tempore quo non exercent deſiſtant propter aliam cauſam, & non cauſa honeſtatis ordinis clericalis. Vt autem pœnam hanc incurrant clerici debent nominari proprio nomine & expreſ ſo in monitione illis facienda, per gloſ. ibi, in verbo nominatim: quæ quidem monitio debet fieri publicè in eccleſiis per presbyterum vel præconem in ſcriptis, vel ſine ſcriptis, vel in locis aliis publicis ſecundùm Guiliel. de monte Lau. ibi: quod tamen videtur intelligere Bonifacius ibi prope fin. quando non poſ ſunt clerici apprehendi: nam ſi poſfent, monitio debet fieri in perſonis monitorum, quem etiam vide dicentem quod forſan ſufficeret, ſi fieret monitio in loco habitationis. & vide Cardi. ibi, in vij. quæ ſt. concludentem, quòd quando monitio fieret per circumlocutiones omnino ſpecificas: tunc æquè fit certificatio, ſicut per nomen proprium: & in caſu noſtro talis monitio ſufficeret, dum clarè conſtet de quibus fiat mentio. & idem tenent zenze. & Petrus de Ancha. & Bonifac. & Imo. ibi: quos ſequitur etiam Ioan. de Vanchel. in ſuo breuiario, ſuper dict. clement. licet Paul. & Ioan. de Ligna. teneant contrarium ſecundum eum. Debet etiam eſ ſe monitio trina, adeò quòd non ſufficeret vnum peremptorium pro omnibus, vt not. etiam gloſ. ibi. Cardin. autem in viij. quæ ſtio. concludit vnam monitionem cum tribus interuallis ęquiparari in iſto caſu tribus monitionibus, & ſic intelligit opinionem Zenze. ne contradicat Stephano: & ſic videtur, quòd poſsit intelligi opinio Anch. & Ioan. de Imo. ibi, qui videntur ſimpliciter tenere opi. glo. & Ioan. de Ligna. & Zenze. In arbitrio præterea eſt epiſcopi in his monitionibus ſtatuere terminum quem voluerit, ſed postquam ſtatuerit, non licebit immutare prius quàm lapſus fuerit, ſed cùm durat, prorogare poterit ex cauſa. ita Cardi. ibi poſt Lau. in ix. quæ ſtio. in fin. Et aduerte quod inquantum ſuprà dictum eſt, quòd reassumens officium prohibitum ex prædictis poſtquàm dimiſit, incurrit pœnam: limitandum eſt, niſi reaſ ſumens dimittat illud durante termino monitionum, vt declarat gloſ. ibi, in verbo reſumpſerint, quam ſequitur Cardin. ibi poſt Laud. & Paul. in x. quæ ſtion. Et idem ſequitur Imol. ibi ſuper eadem gloſ. Quod tamen optimè ſublimitat & declarat Bonifa. ibi, in colum. iiij. verſic. Sed iſtud. Vbi dicit quòd prædictam limitationem putat veram, quando primò dimiſsio fuit facta ſimpliciter: nam tunc quia conſtat de cauſa dimiſsionis, & ſumus in materia pœnali, intelligendum eſt prout placet ipſi monito: ſecus autem vbi conſtat de dimiſsione propter monitionem præcedentem: tunc enim monitio fuit ſortita ſuum effectum, & ſic amplius non poteſt dici quòd durat terminus monitionis: & ideo reaſ ſumptio per eum facta nocebit ei, tanquam facta, expirata iam monitione, licet poſtea ductus pœnitentia quia reaſ ſumpſit, dimittat intra terminum ſibi datum in monitione. Item nota quòd ſi clericus vtatur aliis vilibus officiis, vt puta aptare pelles, vel ſi ſint lenones, vel balneorum publici cuſtodes non incurrunt prædictam pœnam, licet videatur in talibus eſ ſe identitas rationis, & in aliquibus eorum maior ratio, vt colligitur ex gloſ. iiij. in d. clem. & ex his quæ no. ibi Card. quamuis contrarium teneat Zenze. ibi, quem videtur ſequi Bonifa. ibi, in col. ij. ver. Conclude, qui etiam addit, quòd ſi clericus exerceret officium mundandi cloacas, quòd forſan haberet locum pœna d. clem. quod ego non opinor verum, sequendo dictam opinionem Cardi. poſt glo. quia ſi lenones non comprehenduntur ſub ea, quia non ſunt expreſsi, multò minus mundantes cloacas. Crederem tamen quod & ſi tales non comprehenduntur, quia ille text. videtur ſpecialiter prohibere illa officia ibi expreſ ſa, ex eo fortè, quòd in illa ætare frequentius peccabatur in illis, ſecundùm Cardi. ibi, Si clericus vteretur aliquo ex prædictis officiis, vel ſimilibus vilibus, vel inhoneſtis, ſi monitus non deſiſteret, puniendus eſ ſet ſuperioris ſui arbitrio, attenta officij & perſonæ qualitate, & temporis diuturnitate, & aliis quæ infrà in arbitrariis conſideranda tradimus.