Ioannis Bernardi Diaz De Lvco, Decretorum Doctoris, Hispani, Episcopi Calagurritani, ac inuictissimi Romanorum Imperatoris, ac Hispaniarum regis Caroli Quinti à consiliis, Practica criminalis canonica, in qua omnia ferè flagitia, quæ à clericis committi possunt, cum eorum pœnis describuntur, "Spiritualibus filiabus ſe commiſcentes."
author: Juan Bernardo Díaz de Luco
source date: 1554
edition published: 2021-09-29
language: en
availability: Dieses Werk bzw. dieser Inhalt wurde digitalisiert durch die Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz und steht unter einer Creative Commons Lizenz: Namensnennung 4.0 International (CC BY 4.0). This work or content, respectively, was digitized by the Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz, and is licensed under the terms of a Creative Commons Attribution 4.0 International (CC BY 4.0). Esta obra respectivamente este contenido ha sido digitalizado por la Akademie der Wiss (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0)

Spiritualibus filiabus ſe commiſcentes.

Capvt lxxvi.

SAcerdotes qui cum filiabus ſpiritualibus fornicantur, graue adulterium committunt: & qui malum exemplum dant hominibus, ab omni officio deponuntur, & peregrinando duodecim annos pœnitere debent, & tandem ad monaſterium vadunt, vbi pertotum tempus vitæ Deo ſeruient. ita diſponit tex. in c. Si quis ſacerdos. xxx. quæ ſt. j. & licet ille text. videatur loqui de filia ſpirituali ſimpliciter, idem eſt ſi fornicatur cum ea quæ propter ſacramentum pœnitentiæ fuit filia ſpiritualis effecta, vt probatur in c. Omnes. qui eſt text. præcedens d. c. Si quis. qui dicit omnes quos in pœnitentia accipimus, ita filij noſtri ſunt vt in baptiſmate ſuſcepti. & ſubdit, quòd qui hoc ſcelus perpetrauerit, non ſolùm dignitatis honorem amittat, verùm etiam vſque ad exitum vitæ ſuæ iugi pœnitentiæ ſe ſubdat: quod gloſ. ibi finalis intelligit de pœnitentia interiori. Sed poſtea text. in capitu. fina. ead. cau. & quæ ſt. dicit quòd presbyter qui cum mulieribus quæ ei fuerint ſua peccata confeſ ſ æ ſe commiſcuerit, ſic pœniteat quomodo de filia ſpirituali: & declarat quòd pœniteat duodecim annos, & quòd deponatur, in quo videtur declarare text. in dicto cap. Omnes, dum determinat tempus pœnitentiæ, & quòd amiſsio dignitatis, de qua ibi, ſit depoſitio. Addit tamen verba quædam quæ nimiùm reſtringunt pœnam huius delicti, videlicet ſi in conſcientia populi deuenerit: quod ego intelligo, id eſt ſi hoc teſtibus probatum fuerit: ſatis enim in notitiam populi venit delictum quod teſtibus comprobatur, quaſi velit text. mitiori pœna puniendum ſacerdotem, quando hoc delictum in occulto reuelatur ſuperiori. Vnde ego conuictum clericum de hoc delicto indiſtinctè deponerem, imò & tempeſtate hac carceri alicui per aliquos & non paucos annos manciparem. Oportet namque in his diebus quibus (peccatis noſtris id promerentibus) admirabile hoc ſacramentum pœnitentiæ, ſpiritualium omnium infirmitatum ſingularis & vnica medicina ab hæreticis impugnari, ac euerti curatur, ſacerdotes in hoc delinquentes acriter puniri: ne ex eorum delictis anſa præ ſtetur hæreticis, néve frigeſcente charitate ac timore Dei, occaſio detur maritis ac patribus vxores, ac filias ab hoc sacramento retrahendi. & vt rarius ad illud accedant, procurandi. {Quo zelo religionis & honeſtatis accenſus bonæ memoriæ præ ſul ille digniſsimus Ioannes Matthęus epiſcopus Veronenſis, ſcelus hoc tanquam grauiſsimum graui animaduerſione puniendum ſtatuit, cuius ciuitatem & diœceſim dum ego transirem, Concilij Tridentini gratia in Italiam accerſitus multa mihi admiranda eius opera & omni imitatione digna, & quæ paſtorum illorum sanctorum quos antiquitus habuit eccleſia, dum fœlix erat, ſanctitatem redolebant, relata ſunt. Ille inquam bonus epiſcopus in tit. ix. cap. iij. ſuarum conſtitut. ita diſpoſuit: Si quis cum ea cuius confessionem audiuit, quicquam inhoneſtè turpitérve egerit, aut eius pudicitiam attentauerit, aut eam ad laſciua & inhoneſta perpetranda ſuaſerit, ſi non eſt deuentum ad actum, temporanea pœna acriter puniatur: Si verò ad actum turpitudinis deuentum eſt, beneficiis officiisque eo ipſo ſuſpenſum priuatum, perpetuíſq; addictum vinculis volumes, & declaramus.} Et eadem depoſitionis pœna puniendum crederem clericum cognoſcentem illam quam tenuit in ſacramento confirmationis, cùm eodem modo ſit effecta eius ſpiritualis filia: & ideo cognatio contracta ex tali sacramento impedit matrimonium, & dirimit contractum, vt in c. j. §. fin. de cogna. ſpirit. in vj. quia text. in d. c. Si quis. indiſtinctè loquitur de filia ſpirituali. Fateor tamen quod cùm hoc delictum non ſit ita graue in oculis hominum, nec in eo adſit inconueniens quod in caſu præcedenti deſcripſimus, in aliis pœnis vltra depoſitionem iniungendis, mitior poterit eſ ſe Iudex. Et quod ſacerdos cognoſcens filiam ſpiritualem deponatur, notat Abb. in c. fin. de purga. cano. & tenet etiam Ioan. de Ana. per ſuprà dicta iura in c. Cum dilectus. de accuſat. col. ij. & in c. Significauit, de adul. col. pen. Felin. in c. At ſi clerici. in princ. col. fin. de iudi. & ibi etiam hoc ſequitur Decius col. xxj. verſ. Secundò limitatur. Et ſequitur hoc etiam Io. de Selua, in tract. de beneficio, in iij. parte, in quæ ſt. iij. in fin. Et aduerte quod filia dicitur, quæ ſit de parrochia eius, vt ponit idem Decius ibi allegando Abb. vbi ſuprà. Et ſequitur etiam Ioan. de Selua, vbi ſuprà. Crederem tamen quòd licet vera ſit hæc concluſio Doctorum iſtorum, quòd ſi ſacerdos cognoſceret filiam parrochiæ ſuæ nullo alio ſibi vinculo ſpirituali coniunctam, quòd non propter hoc eſ ſet deponendus, ſicut in aliis præcedentibus caſibus, cùm eſ ſet magna extenſio iurium pœnalium, & eſt non minima diſparitas delictorum: quamuis tale facinus committens non leuiter puniendus eſt: {de cuius quidem delicti grauitate nos omnes præ ſules idem. Bonus verò nihil admonuit. dum in ſupradicto tit. ix. cap. ij. In committentem illud ita ſeuerè ſub hiſce verbis inſurgit: Sacerdotem illum, qui ſe cum parrochiana ſua commiscuerit in xxv. ducatos condemnamus, eum perpetuo ab exercitio curæ suspendentes, poſtquam per annum in carceribus corpus ſuum ieiuniis & abſtinentiis maceraturus permanſerit, & à ciuiate & diœceſi per decennium ſit exul.} An autem eadem pœna puniatur qui cognouit commatrem ſuam: videtur quòd ſic per ſuprà dicta, & quia magis eſt abstinendum à cognatione ſpirituali, quàm carnali, quia à venerabiliori parte procedit, vt notat Abb. in. d. cap. fin. col. pen. de purga. cano. Vnde dicit ipſe quòd nunquam legitur eccleſiam Romanam diſpenſaſ ſe in cognatione ſpirituali. Cùm enim pœna inceſtus ſit depoſitio, vt infrà habes in parte inceſtus, à fortiori erit in hoc caſu, & ſimili, vbi quis cognoſcit cognatam ſpiritualem, præcipuè quia delicta huiuſcemodi etiam in opinione populi grauia iudicantur: & hoc de commatre videtur tenere Felin. in d. cap. At ſi clerici. d. col. fin. de iudi. facit etiam in huius opinionis fauorem. l. xiij. tit. ij. partita. iiij. quæ enumerat inter exempla inceſtus, quòd quis coeat cum commatre ſua.