De Indiarum Iure, sive de Iusta Indiarum Occidentalium Inquisitione, Acquisitione, et Retentiones Tribus Libris Comprehensum., "Quibus ego addo, † liberam illam voluntatem, quam Eccleſia i…"
author: Juan de Solórzano Pereira
source date: 1629
language: en
availability: Dieses Werk bzw. dieser Inhalt wurde digitalisiert durch die Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz und steht unter einer Creative Commons Lizenz: Namensnennung 4.0 International (CC BY 4.0). This work or content, respectively, was digitized by the Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz, and is licensed under the terms of a Creative Commons Attribution 4.0 International (CC BY 4.0). Esta obra respectivamente este contenido ha sido digitalizado por la Akademie der Wiss (https://creativecommons.org/licenses/by/4.0)

Quibus ego addo, liberam illam voluntatem, quam Eccleſia in Fidei receptione deſiderat, in hac, quæ bellorum, & armorum interventione, atque ſubactione extorquetur, minimè reperiri videri. Nam etſi voluntas, quæ cauſativè, aut conditionaliter cogitur, voluntas dicatur, ut vulgò circumferri ſolet, quia maluit quis facere, quàm talia pati, ut tradit Ariſtotel. lib. 3. Ethic. cap. 1. l. ſi mulier, §. ſi metu, D. quod met. cauſa, l. ſi patre cogente, D. de ritu nupt. cap. meritò 15. quæſt. 1. cum alijs latè congeſtis à Tiraquel. de pœn. temper. cauſa 36. Simancas in Catholic. inſtit. tit. 27. num. 30. & Cuiacio lib. 16. obſervat. cap. ult. Eadem tamen iura teſtantur, quod, qui ita conſentit, ſi liberum eſſet, noluiſſet, ut in d. §. ſi metu. Et ſic, eius eſt velle, qui poteſt nolle, & velle non creditur, qui aliorum imperio obſequitur, ſub quorum poteſtate conſtitutus eſt: ut diſertè ſcribit Vlpian. in l. 3. & 4. de regul. iur. Ariſtot. lib. 3. Ethicor. ad Nicomach. cap. 5. Seneca lib. 2. de benef. cap. 18. ad finem: Si vis ſcire an velim, effice, ut poſsim nolle, & lib. 3. cap. 19. Vbi de illo agens, poſsit, necne ſervus domino beneficium dare? multum ad rem, de qua agimus, inquit: Omnia tamen iſta, quæ alio præſtante beneficia dicerentur, præſtante ſervo miniſteria ſunt. Beneficium enim eſt, quod quis dedit, cùm illi liceret, & non dare: ſervus autem non habet negandi poteſtatem: ita non præſtat, ſed paret, neque id ſe feciſſe iactat, quod non facere non potuit: idem docet idem Seneca epiſt. 97. lib. 16: Paret potius quam aſſentitur, qui alieno ſubeſt imperio, nec tam illum ex animo, quàm quia neceſſe eſt, ſequitur, Cornel. Tacit. lib. 14. annal. de Nerone ſcribens: Suaſio, imò donum, & merces ab eo, qui iubere poteſt, vim neceſsitatis affert. Res quippe imperioſa eſt timor, ſecundùm Martial. lib. 2. epigr. cui conſonat illud Quintil. declamat. 181: Abdicatus, inquit, in ſolitudine eſt, locus opportunus inſidijs: habet gladium inſtrumentum parricidij, accedit ad patrem, manuq́ue ſublata, rogo dicit, imò iubet: Non ſunt enim preces, ubi negandi libertas non eſt. Et meliùs D. Auguſt. in lib. de duab. animab. qui voluntatem ita definit: Voluntas eſt animi motus cogente nullo, ad aliquid vel non amittendum, vel adipiſcendum. Vnde omnis, qui volens facit, non cogitur: Et ideò qui metu illato rogat, non tam rogat, quàm imperat, qui metu perculſus promittit, non intelligitur voluiſſe obligari, cùm id ſpontè non fecerit.